όχι απόψε

love is ..

The brain.


Brains can be extremely complex. Despite rapid scientific progress, much about how brains work remains a mystery. Where do dreams come from? Your brain is in charge of these things and a lot more. complexity isn't pain. the brain is our primary control centre.
It’s not true that humans only use 10% of their brains; each part of the brain has a purpose.It's not your brain that's hurting when you get a headache.

whole again

hello vitamin

i'd like to believe you

but i cant
so
i leave you

greasy, greasy, greasy hair, easy smile

i saw you walking down Shaftesbury Avenue

excuse me talking

you and me

we could be

walking down in the Wild West End

solistentomelistentome

:)

cheers to u

Είμαστε φτιαγμένοι απ΄το ίδιο προβληματικό υλικό darling.

Zombies?

Διασχίζω την πλατεία Συντάγματος και βλέπω δεκάδες περιπολικά να έρχονται από παντού και αστυνομία μαζεμμένη στην είσοδο του μετρό. Υποψιάζομαι, αλλά ρωτάω έναν που φάνηκε να έχει ύφος παρατηρητικού περαστικού που όλα τα βλέπει, για να επιβεβαιώσω:

- Τι γίνεται;
- Βόμβα λένε.
- Α, ΟΚ....

Και προχωράω για το λεωφορείο. Χτυπάει το κινητό.

- Έλα
- Έλα, τελικά δε θα πάω στο μπλα μπλα μπλα..
- Α, γιατί;
- Βόμβα στο μετρό μωρέ.
- Α, ναι, πέρασα πριν λίγο, το άκουσα για την και-καλά- βόμβα.

Κλείνω το κινητό. Με κοιτάει μια κυρία στο λεωφορείο.

- Βόμβα, ε ;Πού;
- Στο μετρό...
- Α....μάλιστα..

Μεταμορφωνόμαστε σε zombies; Μήπως είμαστε στην τελική ευθεία; Μήπως σε λίγο τίποτα μα τίποτα δεν θα μας κάνει εντύπωση;

don't be a runaway

smooth

a promise with a catch

αφιερωμένο σ'όλους τους περαστικούς (του μπλογκ)

σόοοουυυ φάκ γιου ένιγουυουοουέηηηηηηηηηηηηη

ας το παραδεχτούμε. καμιά φορά θέλουμε να το αφιερώσουμε, να το στείλουμε δώρο, να το απαντήσουμε σε μήνυμα, να σηκώσουμε το τηλ. μας και να κολλήσουμε το ακουστικό στο ηχείο έχοντας στη διαπασών το ρεφραίν του κάτωθι .... :)



το παραδέχομαι και πάω να πιω ένα mohito.

sometimes

when I look deep in your eyes
I swear I can see your soul

say what you want

don't change at all. -

Αύγουστος

Ξεκλείδωσα την πόρτα του σπιτιού που ξεκλειδώνω και ανοίγω και μπαίνω τους τελευταίους 18 μήνες. Και ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι ξεκλειδώνω και ανοίγω και μπαίνω σε αυτό το σπίτι (μου).

Στα άλλα σπίτια, αυτά των διακοπών, όλοι ξέρουν ότι δεν πρέπει να μου δίνουν τα κλειδιά. Και συνεννοούνται μεταξύ τους, σε φάση "μην της αφήσεις τα κλειδιά, θα τα χάσει" . Δεν με νοιάζει καθόλου, το ξέρω ότι είναι αλήθεια, θα τα χάσω. Το χειρότερο είναι που δεν με νοιάζει αν θα τα χάσω, γιατί τότε παίζουν ταράτσες που δεν έχουν ταβάνια.

Γενικά τα κλειδιά των σπιτιών χρειάζονται, αλλά δεν είναι και τόσο σημαντικά κιόλας. Αν τα χάσεις σου αφήνουν το δρόμο ελεύθερο, μέχρι να τα ξαναβρείς τουλάχιστον.

Συνοπτικά: έχουμε μάθει ένα δρόμο, ένα κλειδί, ένα σπίτι. Σαν προπαίδεια. Φρίκη? Έτσι νομίζω.

Σάββατο πρωί, πολύ πρωί όμως

- Λες να πάμε να πιούμε ένα καφέ και μετά κατεβαίνουμε την Ερμού;
- Ναι, και έχω δει μια καινούρια καφετέρια εδώ σ’ένα στενό. Να, εκεί την βλέπεις;
- Ποιο, αυτό;
- Όχι, ρε δίπλα, εκεί, καφέ ο Βούλης. Βλέπεις;

Καθόμαστε

- Ωραίο είναι όντως το καφέ ο Βούλης, για τέτοια ώρα δηλαδή.
- Ναι, μια χαρά!

Χτυπάει το τηλ.

- Έλα, έχουμε κάτσει να πιούμε ένα καφέ... Στον Βούλη. Θα 'ρθεις; Πάρε τηλέφωνο όταν κατέβεις Σύνταγμα.

Πίνοντας καφέ

- Το Βούλης από που βγαίνει;
- Απ΄το Παρασκευάς!Παρεσκευούλης, Βούλης. Ηλίθιο όνομα βρήκαν.
- Ναι, χαζό εντελώς, χαχα.
- Χαχαχα. (ΟΙ ηλίθιες)

Κοιτάμε την ταμπέλα. Café Voulis. Κοιτάω τα σπίρτα. Café Voulis. Κοιτάω την ταμπέλα του δρόμου απέναντι. Οδός Βουλής. Κοιτάει και η Μ. Κοιταζόμαστε. Ο Βούλης, του Βούλη, τον Βούλη...Σπαστικό γέλιο και μας κοιτάνε σαν να είμαστε ούφο, όχι ότι δεν είμαστε δηλαδή.

. & -

people
you've
been before
that
you don't
want
around
anymore

chocolate jesus

Ανάβει τσιγάρο ο ένας, ανάβει τσιγάρο και ο άλλος. Κοιτάμε όλοι τριγύρω. Μετά από κανά πεντάλεπτο..."Τι λέει";

Σβήνει ο ένας το τσιγάρο. Ο άλλος καπνίζει πιο αργά. Περιμένω ν'απαντήσει ο ένας στην ερώτηση του άλλου. Ας μιλήσει κάποιος επιτέλους. Μιλάει! "Τι να λέει..τα γνωστά"..

"Α" απαντάει ο άλλος. Κενό. Αέρος. Πάω να πάρω άλλη μια μπύρα, αυτοί θα με πεθάνουν. "Με την Μ. πώς πάει"; ...Σιωπή. Αλλάζει CD o ένας. Ποια να είναι η Μ. αναρωτιέμαι, αλλά δεν ρωτάω, άσχετο. Ανάβουν τσιγάρο και οι δύο μαζί..καπνός προς όλες τις κατευθύνσεις..σιωπή..κάποιος τους είπε ότι η σιωπή είναι χρυσός, το λαγκ είναι μεγάλο, δεν δικαιολογείται.

"Δεν ξέρω...Βασικά δεν μιλάμε"...Σιωπή. Ψάχνω και εγώ τα τσιγάρα μου. Τα βρίσκω. "Γιατί ρε φίλε δεν μιλάτε"; Κάνει την ερώτηση κλειδί...Σιωπή. Καπνός. Βαθιά ανάσα. Περιμένω να ακούσω μια τραγική ερωτική ιστορία πάθους και απογοήτευσης. Εξιτάρομαι, όσο μου επιτρέπει ο χώρος, οι περίσταση και η παρέα...Ανοίγει το στόμα. "Ε, τι να σου πω. Δεν ξέρω ακριβώς". Κλείνω τα μάτια μου για τρία δευτερόλεπτο. Τα δευτερόλεπτα της απογοήτευσης. Δεν έχει ν΄ακούσω κάτι..."Α, κατάλαβα." απαντάει ο άλλος με ύφος αληθινής κατανόησης.

"Θες ν'ακούσεις κάτι"; Όπα, εμένα ρωτάνε.

Μάης

Λυπάμαι που δεν έχω εικόνα γι'αυτό. Έχω μόνο περιγραφή.

Αεροπαγίτου, κάνει λίγο ζέστη, φυσάει λίγο και έχει ακόμα λίγο ήλιο. Ένα τσούρμο παιδάκια από τριών έως εφτά με οχτώ χρονών παίζουν ποδόσφαιρο και τσιρίζουν. Μερικά γελάνε, μερικά είναι κάτω και κλαίνε, άλλα κλωτσάνε την μπάλα και το σύνολο είναι τέλειο. Ένας μπαμπάς προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη αλλά μιλάει μόνος του γιατί τα μικρά βλέπουν μόνο την μπάλα και τρέχουν πάνω - κάτω ουρλιάζοντας. Μικρά τρελά αστεράκια μέσα σ'ένα σύννεφο σκόνης.

Ξαφνικά όλα μαζί κοκκαλώνουν. Σιωπή, μούγκα, γουρλωμένα μάτια, ανοιχτά στόματα...'ααααααααααααααα'. Κοιτάω και βλέπω μια κοπέλα με ένα μικροσκοπικό σκυλάκι -λουκανικάκι. Το λουκανικάκι τρέχει, τα μικρά αρχίζουν να το κυνηγάνε, όλα μαζί, σαν πορεία και προσπαθούν να το πιάσουν. Αλλά το λουκανικάκι είναι πολύ γρήγορο.

Μου θύμισε τότε που κυνηγούσαμε τις κότες στο χωριό να τις πάρουμε αγκαλιά. 'Να πάρουμε μια κότα σπίτιιιιιιιιιιιιιιι; Και μη μου ξαναπάρεις Μπάρμπι ποτέεεεεεεε, μια κότα θέλω μόνο, ααααααααααααααααα'.